چرا آسمان آبی است؟

روزی روزگاری، پسربچه‌ای به نام سامیار در حیاط خانه‌شان دراز کشیده بود و به آسمان نگاه می‌کرد. ابرها مثل پنبه‌های سفید توی آبیِ آسمان شناور بودند. سامیار که همیشه پر از سوال بود، بلند گفت:

– مامان! چرا آسمون آبیه؟ چرا مثلاً سبز یا قرمز نیست؟

مامان لبخندی زد و گفت:

– چه سوال خوبی پرسیدی! بیا بریم یه ماجراجویی علمی بکنیم تا خودت بفهمی!

سامیار با تعجب گفت:
– ماجراجویی علمی؟ یعنی قراره بریم یه جایی؟

مامان دست سامیار را گرفت، چشم‌هایش را بست و گفت:

– حالا تصور کن که خیلی خیلی کوچیک شدی. اون‌قدر کوچیک که می‌تونی بین ذرات نور سفر کنی!

چشم‌های سامیار بسته شد و ناگهان خودش را در یک فضای عجیب دید. همه‌جا پر از ذرات نور بود که مثل جرقه‌های رنگی، دور و برش می‌چرخیدند.

ناگهان یک ذره نور به نام نوری جلو آمد و گفت:

– سلام سامیار! من یه ذره نور خورشیدم. ما نورها وقتی از خورشید بیرون میایم، سفید به نظر می‌رسیم، اما توی بدن‌مون هفت تا رنگ داریم!

سامیار با تعجب گفت:

– یعنی مثل رنگین‌کمان؟

نوری خندید و گفت:

– دقیقاً! ما هفت تا رنگیم: قرمز، نارنجی، زرد، سبز، آبی، نیلی و بنفش. وقتی وارد جو زمین می‌شیم، با ذرات هوا برخورد می‌کنیم.

سامیار پرسید:

– خب بعدش چی میشه؟

نوری گفت:

– رنگ‌هایی مثل قرمز و نارنجی خیلی قوی‌ان و راحت رد می‌شن. اما رنگ‌هایی مثل آبی و بنفش خیلی بازیگوش‌ان و بیشتر با مولکول‌های هوا برخورد می‌کنن. به خاطر همین، توی آسمون بیشتر دیده می‌شن!

سامیار گفت:

– یعنی چون رنگ آبی بیشتر برخورد می‌کنه، آسمون آبی به نظر می‌رسه؟

نوری گفت:

– آفرین دقیقاً! البته رنگ بنفش هم همینطوره، ولی چشم‌های آدم‌ها به آبی حساس‌تره. برای همین، ما آسمون رو آبی می‌بینیم!

سامیار لبخند زد و گفت:

– وااای! چه جالب بود! یعنی نور هم داستان خودش رو داره!

در همین لحظه، صدای مامان توی گوشش پیچید:

– سامیار! بیدار شو، ناهار آماده‌ست!

سامیار چشم‌هایش را باز کرد، هنوز در حیاط بود. اما انگار چیزی درونش تغییر کرده بود. به آسمان نگاه کرد و با لبخند گفت:

– حالا می‌دونم چرا آبی‌ای، آسمون!

و از اون روز به بعد، هر وقت سوالی برایش پیش می‌آمد، می‌دونست که فقط کافیه یه ماجراجویی علمی کوچولو بره.